Rybia pijawka - każde zwierzęta i ryby chorują na różnego rodzaju infekcje. Bardzo często stan ten wywoływany jest niewykwalifikowaniem osoby hodującej i nieodpowiednimi warunkami, w jakich egzystują nasze zwierzęta.

Filtry do akwarium - zakładając hodowli rybek, każdy pasjonat musi na starcie poznać dokładnie środowisko, w którym żyją wybrane przez niego gatunki, czy będzie to akwarium słodkowodne czy akwarium morskie.
Najważniejsze akcesoria wyposażenia - akwarium domowe:
Piasek i zielone roślinki, system grzewczy, świetlówki do akwarium, filtr akwarium,brzęczyk

Ryby do akwarium - akwarystyka to ogromna sfera, która obejmuje wszystko, co związane jest ze zwierzętami i roślinami żyjącymi w akwarium. gatunki rybek akwariowych hodowane bardzo często to ryba welon.

Rybki karmienie - dobry pokarm dla rybek odgrywa duże znaczenie w dobrym odżywaniu, ale takżew utrzymaniu ich dobrego stanu zdrowia.

Zaczynający przygodę akwarysta koniecznie musi przed założeniem domu dla rybek, idealnie poznać główne i najczęściej występujące choroby wśród ryb i nauczyć się jak im zapobiegać. Znamy choroby:
Rybia ospa najczęściej występująca choroba rybia. Można ją wyleczyć w 100%. Jej charakterystyczne symptomy to specyficzny biały nalot na całej powierzchni ryby.
Rybia pijawka, organizm cudzożywny, który “przykleja” się do rybiego ciała i wysysa jej krew
Pleśniawka, siny bądź jasny nalot pleśni.

Boksy dla koni można urządzić w przybudówce, wtedy konie mogą wyjść z każdego boksu bezpośrednio na zewnątrz, tzw. zewnętrzne, lub wewnątrz budynku stajennego z korytarzem. Trzeba jednak pamiętać, że wymiary muszą być dostosowane do wielkości koni. Małe konie, czyli kuce szetlandzkie potrzebują mniejszej powierzchni niż konie perszerony. A jednak, pomimo tej wielkiej różnicy rozmiarów, oba konie są przyzwyczajone do otwartych przestrzeni i w boksie zawsze jest tym koniom za ciasno. Niezależnie od rasy konia, boksy nie powinny być mniejsze niż 9 m2. Jeżeli boksy są przeznaczone dla koni klaczy rasy dużej, która ma się w nich oźrebić, boksy powinny mieć około 16 m2. Konie muszą mieć wystarczająco dużo miejsca, by wspiąć się na tylnych nogach (mimo, iż w pomieszczeniach robi to rzadko), tak więc minimalna wysokość stropu jaką powinny mieć boksy dla konia wynosi 2,80 m.
Dostępne na rynku boksy na konie z prefabrykatów są zazwyczaj dobrze pomyślane, często jednak trwałość ścian pozostawia wiele do życzenia. O ile bowiem konie nie wierzgają i nie kopią przez cały czas, to jednak w każdej chwili mogą zacząć to robić, z jakiejkolwiek przyczyny (ból, gzy, panika itp.). Słabe ściany w boksach dla koni niekiedy pękają, a konie mogą się przy tym poranić. Jeśli chodzi o odporność ścian w boksach dla koni, najlepsze są boksy prefabrykowane z drewnianych okrąglaków.
Jeżeli stajnię dla koni buduje się samemu, trzeba zadbać o jakość użytych materiałów. Na ściany w boksie raczej nie nadaje się cegła dziurawka, jest ona zbyt krucha, podobnie jak pustak. Można ich używać pod jednym warunkiem: muszą zostać wypełnione betonem. Ściany wewnętrzne boksu dla konia nie mogą mieć ostrych krawędzi i muszą być otynkowane do wysokości co najmniej 1,50 m. Stajnie muszą posiadać odpowiednią wentylację samoczynną lub wymuszoną.
Zewnętrzne boksy dla koni, które można wietrzyć tylko przez otwarcie drzwi, nie są oczywiście zbyt zdrowe. Na przykład w czasie silnych mrozów drzwi zamyka się niemal hermetycznie i do boksów wpada niewiele świeżego powietrza. Dobrym rozwiązaniem jest umieszczenie pod sufitem małego okienka czy nawet dwóch, które zapewnią dostęp powietrza niezależnie od warunków pogodowych, a latem dadzą trochę ochłody. Przez okiennice boksu, nawet zamknięte, powinno wpadać trochę światła, aby konie nigdy nie znajdowały się w całkowitej ciemności. W przypadku boksów zewnętrznych umieszczonych obok siebie można wstawić między nimi solidnie zakratowane okienko. Ma to dwie zalety: po pierwsze, okienko zapewnia lepszy przepływ powietrza; po drugie, konie zajmujące sąsiednie boksy mogą się widzieć i komunikować.
PODŁOGA W BOKSIE dla koni - musi być lekko pochyła w kierunku ścieku, co ułatwia spływanie uryny i wody po myciu. Woda może spływać albo do umieszczonego pod podłogą boksu kolektora (w tym przypadku wlot musi być zabezpieczony metalową kratą), albo po prostu w stronę drzwi i dalej do ścieku. Zdaniem niektórych, najlepszą podłogą na boksy dla koni jest ubita ziemia. Prawdą jest, że ziemia pod ściółką wchłania część uryny, dzięki czemu kopyta koni nie są narażone na kontakt z wilgocią. Tego typu podłoże jest jednak dosyć miękkie i zdarza się, że konie, z nudów grzebiąc kopytem, wykopują głębokie doły. Poza tym nie można jej ani umyć, ani łatwo zdezynfekować. Natomiast podłoga betonowa jest prawie niezniszczalna, ale prędzej czy później przesiąka uryną. Aby wyeliminować taki problem, trzeba do betonu, przed wylaniem, dodać środki utwardzające. Betonowa podłoga w boksie na konie musi ponadto być chropowata, w przeciwnym bowiem razie zamienia się w prawdziwą ślizgawkę, zwłaszcza gdy jest wilgotna. Doskonałym materiałem na podłogę w boksie dla koni są ułożone na boku cegły. Im szersze, tym mniej podatne na uszkodzenie. Niektórzy zadowalają się ułożeniem cegieł na podsypce z piasku lub drobnego żwiru. Inni dodatkowo je cementują, pozostawiając w spoinie niewielkie dreny. Taka podłoga jest trwała i ułatwia odprowadzanie wilgoci z boksu.
PORZĄDNE DRZWI - drzwi boksu zewnętrznego dla koni składają się z dwóch części. Jeżeli otwarta jest tylko część górna boksu dla koni zamieniają się w okno. Górną część zamyka się tylko w wyjątkowych przypadkach (duży mróz, choroba itp.). Dlatego właśnie górna krawędź dolnej części powinna być okuta metalowym kształtownikiem, bez żadnych ostrych zakończeń. Wzmocnienie to jest konieczne, żeby koń nie gryzł drzwi. Ponadto drzwi w boksie dla koni muszą być wyposażone w dwa zamki (ze względów bezpieczeństwa) i odpowiednio wzmocnione, w przeciwnym bowiem razie konie mogłyby wybić deski, kopiąc lub napierając przodem. Oścież musi mieć co najmniej 2,30 m wysokości i 1,20 m - 1,30 m szerokości. Dolna część drzwi boksu dla koni powinna mieć nie mniej niż 1,30 m wysokości.

Przedsiębiorstwo GILLMET produkuje m.in. stajnie, ujeżdżalnie oraz boksy dla koni.
W produkcji znajdują się zarówno stajnie murowane tradycyjne, jak i system stajni modułowych.
Obiekty te montowane są w stajniach na całym świecie.

Przebojem ostatnich lat produkowanym przez GILLMET są stajnie modułowe, które można montować na utwardzonym placu bez pozwolenia na budowę i projektu. Dzięki temu bezproblemowo można je przebudowywać, rozbudowywać , a nawet demontować w przyszłości. Konstrukcja stajni modułowej składa się z ram stalowych wypełnionych drewnem.

Rys. 1. Stajnie modułowe - przykład.

Dach stajni wykonany jest z ciepłej płyty warstwowej. Wyposażenie wewnętrzne wykonane jest według standardowych systemów fasad i przegród. Stajnie tego typu znakomicie sprawdzają się w małych gospodarstwach agroturystycznych oraz na prywatnych posesjach gdzie ilość miejsc nie przekracza 10 – 14 koni. Firma GILLMET służy fachowym doradztwem na etapie projektowania, planowania i tworzenia koncepcji.

Kolejnym produktem są ujeżdżalnie konne, wykonane bazie szkieletowych konstrukcji stalowych obudowanych blachą trapezową lub płytą warstwową. W ofercie dostępne są ujeżdżalnie o rozpiętości od 16 do 30 m oraz dowolnej długości. Ujeżdżalnie można również łączyć dowolnie ze stajniami, które montowane są przeważnie wzdłuż ścian bocznych ujeżdżalni.

Jedną z najwspanialszych odmian psów na świecie są owczarki alzackie. Oczywiście nie piszę tak tylko dlatego, że sam posiadam owczarka. To zdanie wielu naukowców z dziedziny kynologii. Cechy charakterystyczne tego psa, jego przywiązanie, łagodność, chęć do przyjmowania rozkazów, a jednocześnie siła i groźna sylwetka sprawiają, że są to psy, które doskonale spisują się jako towarzysze ludzi, jak również psy obrończe.
Owczarki to zwierzęta dlatego proponowane wszystkim posiadającym właściwe warunki mieszkaniowe, że nie wymagają wykonywania one skomplikowanych procedur pielęgnacyjnych i jako silne i odporne psy zadowalają się wyłącznie tymi podstawowymi. Nie musimy usuwać martwego podszerstka w trakcie wylinki, jednak, jeżeli pies mieszka z nami w mieszkaniu lub domu powinniśmy to robić ze względów higienicznych. Mniej więcej 3-4 razy w roku konieczne jest odrobaczenie. Jest to konieczne szczepienie naszego psa, bez względu na rasę, nie tylko owczarków niemieckich, ponieważ ewentualne leczenie bywa dla zwierzęcia bardzo bolesne i trudne do przeprowadzenia. Pasożyty żyjące w przewodzie pokarmowym naszego owczarka mogą powodować porażenia, świądy, zaburzenia układu nerwowego, oddechowego i trawiennego, co w skrajnych wypadkach prowadzi do wychudzenia i śmierci. Najpopularniejszymi pasożytami, które atakują psy są owsiki, tasiemce i glisty. Zabieg odrobaczenia psa wykonuje się za pomocą prawie bezbolesnej szczepionki w gabinecie lekarza weterynarii. Zabiegi pielęgnacyjne owczarków alzackich to też pilnowanie, aby nie pojawiały się na ich ciele kleszcze i pchły. O ile z pchłami, które są nosicielem pośrednim psiego tasiemca, walczyć można przy pomocy popularnych środków chemicznych, o tyle kleszcze są sprawą bardziej skomplikowaną, szczególnie na przełomie kwietnia i maja, kiedy to obserwujemy ich wzmożoną aktywność. Główną czynnością jaką powinniśmy opanować to prawidłowe wyjmowanie kleszcza. Jeśli nasz owczarek powłóczy łapami, wygląda na ciągle zmęczonego, ma gorączkę i zaobserwujemy zmiany w moczu, powinniśmy koniecznie udać się do weterynarza, ponieważ istnieje podejrzenie, że doszło do zarażenia jedną z chorób przenoszonych przez kleszcza. Na pchły i kleszcze powinno się używać popularnych preparaty odstraszających, częstokroć połączonych w jeden uniwersalny specyfik.
Jeżeli jesteś właścicielem owczarka alzackiego albo w najbliższe wakacje pragniesz go kupić i masz zamiar poczytać coś więcej na temat dbania o jego dobre samopoczucie, zapraszam cię na specjalną stronkę internetową poświęconą w całości owczarkowi alzackiemu. Linki do strony znalazły się już w powyższym wpisie.

Koty muszą na czymś ostrzyć pazury. Jest to mocno utrwalony instynkt, którego nie sposób wykorzenić. Koty drapią w dwóch podstawowych celach: by znaczyć terytorium swoim zapachem, a także by ścierać i czyścić pazury.
Oba cele, z punktu widzenia kota, powinny zostać spełnione, w innym wypadku kot nie będzie czuł się szczęśliwy. Dlatego nie wolno uniemożliwić mu drapania. A jeśli się tego spróbuje, i tak się nie uda. Cała sztuka polega na tym, by kot drapał w miejscu gdzie chcemy, a nie w miejscach gdzie on chce. Jak do tego dojść? Na pewno nie przemocą! Wszelkie kary cielesne w przypadku kotów są całkowicie niewłaściwe. Zwierzęta te nie kojarzą takiej nagany ze swym przewinieniem (bez względu na to czy było to rozsypanie wypełniacza z kuwety, strącenie wartościowego zegara, czy podrapanie mebli za 20tys EURO). Dodatkowo należy zaznaczyć, że koty są szczególnie czułe na dotyk. Odbierają go o wiele bardziej intensywnie niż ludzie czy psy. Zatem klaps wymierzony kotu, jest dla niego bardzo bolesny i stresujący. Gdy kot jest w stresie, jego niepożądane zachowania z reguły przybierają na sile, więc bicie możemy sobie z góry darować.
To, czego potrzebujemy, to drapak dla kota. Im większy, tym lepszy. Małe drapaki nie zawsze spełniają swe zadanie należycie. Kot wprawdzie z chęcią się nimi zajmuje, ale nie przepuszcza również meblom. Zdarza się też czasami, że kot nie zechce ich drapać wcale. Dlatego lepiej odwiedzić dobry sklep zoologiczny i zaopatrzyć się w coś konkretnego.