Jest to okres charakterystyczny dla dzieci, które zarówno przedszkole jak i większość szkoły podstawowej mają już za sobą, czyli od 11- do 18-latków. Z tym że przez pierwszy rok mamy do czynienia z realizmem wrażeniowym, czyli naśladowaniem natury. Odwzorowywanie to zależy od tego jak postrzegamy rzeczywistość. Ten sam wycinek rzeczywistości jest różnie ujmowany przez różne dzieci, tak jak różnie odbierają one wrażenia z otoczenia. Dlatego Popek nazywa ten okres fazą realizmu wrażeniowego. W tym czasie dzieci stopniowo pozbywają się samorodnej twórczości dziecięcej. Choć jeszcze ta ma swój wpływ na tematykę prac to jednak dzieci powoli acz stanowczo tracą zainteresowanie twórczością własną. Swoje działania opierają na twórczej wyobraźni i myśleniu konkretno-wyobrażeniowym. Tworzą ilustracje i sceny rodzajowe z elementami krajobrazów i mają tendencję do przedstawiania natury co związane jest dużą rolą pamięci wzrokowej. W kształcie daje się zauważyć dopracowywanie się poprawnych proporcji rysunku, zarówno w pojedynczej postaci jak i proporcji między nimi. Charakterystyczne jest tu oddanie bardzo dużej ilości elementów cechujących naturalizm choć jeszcze z dziecięcą naiwnością. W sferze kompozycji dominuje operowanie plamami. Perspektywa jest wrażeniowa co pozwala na budowanie układów wieloelementowych i wielowarstwowych. Z czasem jednak realizm wrażeniowy zostaje zastąpiony realizmem wizualnym. Począwszy od 14 roku życia mamy do czynienia z rezygnacją z przedstawiania wyobrażonych treści. Coraz częstsze są zapożyczenia treści od innych. Motorem prac są świadome wybory związane z własnymi zainteresowaniami jak też obowiązki szkolne. Działanie opiera się na bezpośrednich obserwacjach. Zwiększa się rola pamięci wzrokowej zwłaszcza w elementach reprodukcyjnych. W treści prac proporcje są już dopasowane do natury lub wzoru. Pojawiają się wielowarstwowe kompozycje przestrzenne. Kolor jest zgodny z rzeczywistością i przestaje oddawać wewnętrzne stany emocjonalne rysującego. Zaczyna się też wstępna próba interpretacji i jeśli jest związana z własnymi wytworami to prowadzi zazwyczaj do negatywnych samoocen. To zaś prowadzi w prostej linii do zaprzestania wytwarzania własnych dzieł, czyli kryzysu działalności twórczej. Z początkiem 17 roku życia realizm wizualny przechodzi w realizm intelektualny. Tworzone rysunki opierają się na modelu istniejącym w umyśle dziecka. Z tym typem rysowania mieliśmy już do czynienia w okresie rysunku schematycznego, ale w przeciwieństwie do tamtego okresu model jest kompletny i uwzględniający prawie wszystkie potrzebne informacje do jego stworzenia. Rysunki są coraz bardziej abstrakcyjne, gdyż w treści zgodne z rzeczywistością wplatane są przesłania intelektualne. Oparciem są tu bowiem myślenie twórcze i stany emocjonalne świadomie wyrażane w dziełach. Nie mniej jednak ten opis dotyczy w zasadzie już tylko młodzieży uzdolnionej artystycznie i poddanej kształceniu artystycznemu, bo pozostała część straciła zainteresowanie jak i przymus zajmowania się plastyką.

Autor jest pracownikiem Społecznego Przedszkola Integracyjnego w Warszawie.