Technologia Wimax (Worldwide Interoperability for Microwave Access) - technologia zapewniająca bezprzewodowy dostęp do Internetu przy wykorzystaniu radiowego łącza internetowego. Technologia ta bazuje na dwóch standardach: IEEE 802.16 a także ETSI HiperaMAN, które umożliwiają współpracę między sprzętem różnych producentów.
Szybkość łączy technologii Wimax określana jest na około 75 Mb/s, co oznacza iż może skutecznie konkurować z tradycyjnymi rozwiązaniami przewodowymi. Jednak przy aktualnej infrastrukturze oraz dostępnym sprzęcie realna szybkość łączy przy wykorzystaniu tej technologii nie przekracza 2 Mb/s. Tak mizerna szybkość wynika z kilku czynników. Aby osiągnąć najlepszą przepustowość odległość pomiędzy stacja nadawczą a anteną nie powinna przekraczać 10 km. Realnie patrząc, poprzez słabo rozwiniętą sieć nadajników rezultat ten nie da się osiągnąć. Aczkolwiek maksymalna odległość pomiędzy anteną nadawczą i odbiornikiem gwarantującą poprawne działanie wynosi 50 kilometrów. Jednakże realna odległość ta jest dużo mniejsza, a wszystko przez rzeczy będące na drodze sygnału od stacji nadawczej do stacji odbiorczej. Każdy biurowiec, krzak, góra stojąca pomiędzy anteną nadawczą a stacją odbiorczą zakłóca sygnał a co za tym idzie obniża jakość usługi.
Technologia Wimax może być wykorzystywana zazwyczaj tam, gdzie niemożliwe jest uzyskanie dostępu do sieci Internet przy użyciu tradycyjnych łączy przewodowych. Może także służyć do utworzenia miejskich sieci komputerowych (MAN).