Polski Kodeks cywilny rozróżnia trzy rodzaje nieruchomości - gruntową, budynkową i lokalową (wyróżnić można również czwarty typ - nieruchomość rolną, jednak tutaj o zakwalifikowaniu jej do tej kategorii decyduje nie jej rodzaj, a sposób w jaki jest użytkowana).
Nieruchomość gruntowa jest to część ziemi, która jest odrębnym przedmiotem własności. W większości przypadków do nieruchomości stosuje się zasadę Superficies solo cedit (rzymska paremia prawnicza oznaczają dosłownie “To co jest na powierzchni przypada gruntowi”), czyli że wszystkie urządzenia czy budynki trwale związane z gruntem, a także rośliny na niej zasadzone stanowią część nieruchomości gruntowej (od tej zasady istnieją jednak wyjątki).
Nieruchomość budynkowa jest to budynek (domy, kamienice) znajdujący się na nieruchomości gruntowej ale bezpośrednio do niej nie przynależący. Nieruchomość budynkowa powstaje w sytuacji, kiedy właściciel oddaje grunt z budynkiem w użytkowanie wieczyste, bądź kiedy osoba posiadająca grunt na zasadach użytkowania wieczystego wybuduje na nim budynek.
Ostatnim rodzajem nieruchomości jest nieruchomość lokalowa. Jest to lokal (mieszkania, kawalerki) wyodrębniony z nieruchomości budynkowej i stanowiący osobny przedmiot własności. Do lokalu w wielu wypadkach przynależą również inne pomieszczenia (garaże, strychy, komórki, piwnice), które nie muszą się z nim bezpośrednio stykać, muszą jednak znajdować się na terenie nieruchomości gruntowej, na której znajduje się dany lokal.